O Marszałku Śmigłym - prof. R. Szeremietiew i R. Kasprzycki w Pałacu w Kiełczynie
"Należy postać tego niezłomnego żołnierza i tragicznego Wodza przywrócić pamięci narodu i wojska, by dla kolejnych pokoleń stanowił wzór bezinteresowności, żarliwości i ofiarności w służbie Rzeczypospolitej."
- Tak ostatni prezydent Rzeczypospolitej na Uchodźstwie Ryszard Kaczorowski napisał o Marszałku Edwardzie Śmigłym-Rydzu, przez lata będącym celem ataków czarnej propagandy nazistowskich Niemiec, sowieckiej Rosji, a także powojennej komunistycznej Polski.
11 marca, w 140. rocznicę urodzin E. Śmigłego-Rydza, blisko 100 osób pojawiło się w Pałacu w Kiełczynie, gdzie odbyło się spotkanie, dedykowane właśnie postaci marszałka. W trakcie spotkania wykład pt. "Śmigły - wzór na trudne czasy" wygłosił profesor Romuald Szeremietiew, w czasach PRL działacz niepodległościowy, później także wiceminister i minister obrony narodowej, a także wykładowca akademicki m.in. w Akademii Sztuki Wojennej, kawaler Krzyża Wielkiego Orderu Odrodzenia Polski.
Po wykładzie odbył się koncert Roberta Kasprzyckiego, krakowskiego poety, kompozytora, muzyka i wokalisty, a także tłumacza, recenzenta i felietonisty. Autora takich między innymi przebojów, jak "Niebo do wynajęcia", czy "Mam wszystko jestem niczym", a także sześciu albumów, w tym wydanego w roku 2021 albumu zatytułowanego "Gdy późno w noc", zawierającego piosenki z wierszami Edwarda Śmigłego-Rydza.
Ostatnim punktem spotkania w kiełczyńskim pałacu było otwarcie wystawy poświęconej Edwardowi Śmigłemu-Rydzowi, na której zobaczyć można było oryginalne fotografie, a także pamiątki oraz liczne przedwojenne, ale też współczesne wydawnictwa na temat życia i działalności marszałka.
W spotkaniu uczestniczyli też m.in. wójt Gminy Dzierżoniów Marcin Pięt, przewodniczący Rady Gminy Dzierżoniów Grzegorz Włodek, a także przedstawiciele współorganizatora środowego wydarzenia, członkowie GRH 58. pułku piechoty - 4. psw. Należy dodać, że patronami medialnymi spotkania były: Radio Wnet, Telewizja Sudecka i portal DOBA.PL.
Edward Śmigły-Rydz, ur. 11 marca 1886 roku w położonych między Lwowem i Tarnopolem Brzeżanach. W 1935 roku, po śmierci Marszałka Józefa Piłsudskiego, mianowany został przez Prezydenta Ignacego Mościckiego Generalnym Inspektorem Sił Zbrojnych. Od listopada 1936 roku Marszałek Polski.
W roku 1908 wstąpił do Związku Walki Czynnej, gdzie zaczął posługiwać się pseudonimem "Śmigły". W latach 1910-1911 odbył obowiązkową służbę wojskową w c. i k. 4 Dolnoaustriackim Pułku Piechoty w Wiedniu. W roku 1912 ukończył kurs oficerski w Związku Strzeleckim "Strzelec". Od 13 sierpnia 1914 roku dowódca III batalionu Legionów Polskich, a od 18 grudnia tego roku dowódca 1. pułku piechoty LP. W czerwcu 1915 roku mianowany podpułkownikiem. Po uwięzieniu przez Niemców Józefa Piłsudskiego i Kazimierza Sosnkowskiego przejął kierownictwo Polskiej Organizacji Wojskowej, która w listopadzie 1918 roku sprawnie zrealizowała plan rozbrajania żołnierzy niedawnych zaborców.
W czasie wojny polsko-bolszewickiej w roku 1919 i 1920 dowodził zwycięskimi oddziałami, które wyzwalały m.in. Wilno, Dyneburg i Kijów, a także Brześć i Grodno. Był jednym z najważniejszych dowódców w trakcie kluczowej dla losów wojny zwycięskiej ofensywy znad Wieprza. Wojska Śmigłego odegrały też kluczową rolę w trakcie bitwy nad Niemnem, w której Polacy ostatecznie rozbili wojska bolszewickie.
W roku 1922 Marszałek Józef Piłsudski w swojej ocenie polskich generałów pisał m.in., że: "Pod względem charakteru dowodzenia: Silny charakter żołnierza, mocna wola i spokojny, równy opanowany charakter. Pod tymi względami nie zawiódł mnie ani w jednym wypadku. Wszystkie zadania, które mu stawiałem jako dywizjonerowi czy dowódcy armii, wypełniał zawsze energicznie, śmiało, zyskując w pracy zaufanie swoich podwładnych, a rzucałem go zawsze podczas wojny na najtrudniejsze zadania. Pod względem mocy charakteru i woli stoi najwyżej pośród generałów polskich."
W 1939 roku Marszałek Śmigły był Naczelnym Wodzem w trakcie napaści Niemiec i sowieckiej Rosji na Polskę. Wraz z Prezydentem i rządem internowany na terytorium sojuszniczej Rumunii w trakcie próby ewakuacji polskich wojsk do Francji, w celu kontynuowania walki. W grudniu 1940 roku, w brawurowej akcji zwodząc rumuńskie straże, uciekł z miejsca internowania w Dragoslavele i przedostał się na Węgry. W październiku 1941 wraz z byłym wicewojewodą tarnopolskim Bazylim Rogowskim, prowadzony przez młodego kuriera tatrzańskiego Stanisława Frączystego, przez "zieloną granicę" dostał się do Polski.
Zmarł 2 grudnia 1941 roku w Warszawie, w mieszkaniu generałowej Jadwigi Maxymowicz-Raczyńskiej. Pochowany został na Cmentarzu Powązkowskim w kwaterze nr 139 pod nazwiskiem Adam Zawisza.
